Zaman Sorunsalı

Dillerde pelesenk oldu yıllardır "Hükümet düşer enflasyon düşer Ankaragücü babayı düşer" sloganı. Bu yıl durum farklı. Acı gerçekle yüzleşiyoruz yavaş yavaş. Kadrodaki oyuncuların yürekleri ne kadar büyükse tecrübeleri bir o kadar küçük. Mersin ve Beşiktaş'tan alınan 4 puan umut vericiydi ancak Sivas'ta nefes tükendi. Bu onur mücadelesinde akıtılan tek damla terin hakkını ödemeye kimsenin gücü yetmez. Gerçi ödemek isteyen elini taşın altına sokan da yok taraftardan başka.

Dillere son zamanlarda pelesenk olan slogan ise, " Bu takım düşerse katliam çıkar" Camia olarak bugüne kadar başımıza gelen kötü olayların tek sebebi hep zamanında tepki vermemek olmadı mı? Ya çok erken reaksiyon gösteriyoruz, bir kaç kötü sonuçtan sonra teknik heyeti hedef alıyoruz (Hikmet Karaman, Hakan Kutlu) ya da bir takım nedenlerle sabır gösterip taraftarın armanın gururunu al aşağı eden bir adama tepki vermekte geç kalabiliyoruz(Ümit Özat)

Bugünlerde konuşulan ise sene sonunda düşersek katliamın çıkacağı. Bu onurlu yüreklerle düşersek zerre gururum incinmez. Düşeriz çıkarız. Futboldur. 3 puanlık sistemdir. Sistematik uğruna şehirler yakılıp yıkılmaz.
Sivas'ta ikinci devre ıslak formayla çıkmak zorunda kalmak, yolda kalan otobüsü o gencecik çocukların itmesi bunlar hem gözleri dolduran hem de gurur okşayan olaylar. İşte bu çocuklar için dünyanın yörüngesi bile değiştirilir.

A.Ş. için el ovuşturanlardan medet ummak ya da gerçek Ankaragüçlü diyerek bir şovenistin savunucusu olmak zamanı değil. Gün ittifak yapma günü değil. İttifak olacaksa taraftar arasında olacak, kişilerin savunucusu sempatizanı olmak zamanı geçti. Arma için savaşma zamanı. O gururlu çocuklar ıslak formalarıyla savaşırken radyo başında ekran karşısında sıcak kahve yudumlama vakti değil.

Katliam çıkması için gereken bu takımın düşmesi değil, bu takım bundan daha zor bir duruma düşmedi. Eğer bir gün bu arma için katliam çıkacaksa o gün Mayıs'ın 31 gününden biri değil, bugündür.